Home ΜΝΗΜΕΙΑ - ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
ΜΝΗΜΕΙΑ - ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
Ανάληψη PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την lampros   

analipsi 2
Βρίσκεται στις πλαγιές του όρους «Aνάληψη», που είναι η συνέχεια του όρους «Παναιτωλικό», το οποίο στο νότιο τμήμα του ονομάζεται «Ριγάνι», στην καρδιά της Αιτωλίας και στο σημείο όπου στο παρελθόν συναντιόνταν οι επαρχίες Τριχωνίδος, Ναυπακτίας και Μεσολογγίου.
Ανατολικά και νότια όρια της είναι ο Ευήνος ποταμός, βόρεια ο Αβαρίκος και το Πετροχώρι, βορειοδυτικά τα Σιταράλωνα και δυτικά ο οικισμός Καλούδι. Απέχει 15 χιλιόμετρα από το Θέρμο και 35 από τη Ναύπακτο, ενώ συνδέεται οδικά και με τα χωριά της Μακρυνείας.

ANALIPSI3


Η περιοχή κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια, από πελασγικούς και στην μυκηναϊκή εποχή, από αχαϊκούς πληθυσμούς, ενώ στα ιστορικά ελληνικά χρόνια και την περίοδο της ρωμαιοκρατίας ήταν μέλος της Αιτωλικής συμπολιτείας.
Όμως έγινε ιδιαίτερα γνωστή στην υστεροβυζαντινή εποχή, στην εποχή της τουρκοκρατίας και κυρίως στα επαναστατικά χρόνια του 1821 με το όνομα Δερβέκιστα και απλώνονταν με τους συνοικισμούς της, στον κάμπο του Εύηνου ποταμού ή Φίδαρη, σε έκταση που ξεπερνά τα εβδομήντα χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα. Το όνομα αυτό της δόθηκε από τους Σέρβους περίπου το 1341-1368 μ.Χ., και για έξι αιώνες αναφέρεται στην ιστορία ως Ντερβέκιστα ή Ντερβέτσιστα ή Ντερβέκιτσα ή Τρεβέκιστα.

ANALIPS5
Τα χρόνια της Τουρκοκρατίας τα γύρω δάση ήταν λημέρια κλεφτών και αρματολών. Από την Ανάληψη κατάγεται ο καπετάνιος Ταρκαζίκης που προσέφερε πολλά στον αγώνα της απελευθέρωσης. Στη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου, στην περιοχή υπήρχε το στρατόπεδο του Γεώργιου Καραϊσκάκη, ενώ το χωριό ήταν σταθμός των πολιορκημένων Μεσολογγιτών μετά την έξοδό τους. Το παλιό χωριό καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τον σεισμό της 31ης Δεκεμβρίου 1975.

analipsi4

trihonidalake.gr

Share
 
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ο ΚΡΕΜΑΣΤΟΣ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την lampros   

agios nikolaos kremastos

Η χαμηλή οροσειρά του Αρακύνθου (Ζυγού) φημίζεται για την πυκνή βλάστηση και για τα δάση από βελανιδιές και καστανιές. Εξαίρεση αποτελεί η νοτιοδυτική πλευρά, που βλέπει προς την λιμνοθάλασσα Αιτωλικού.
 Εκεί οι βράχοι πέφτουν απότομοι και κοφτεροί. Εντυπωσιάζει το πλήθος των πολλών απόκρημνων σπηλαίων, που δεν έχουν ακόμα ερευνηθεί. Ένα από αυτά, ο Άγιος Νικόλαος ο Κρεμαστός, παρουσιάζει μέγιστο ενδιαφέρον, γιατί φαίνεται πως ήταν «το πιο σημαντικό ασκητικό κέντρο της περιοχής του Μεσαίωνα». Το επίθετο «Κρεμαστός» φαίνεται πως δόθηκε από τον ιδρυτή της Μονής Νίκανδρο, κατά μεταγενέστερη μαρτυρία του μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιωάννου Αποκαύκου (1199-1232), εξαιτίας του απόκρημνου βουνού: « ή κατά την επίσκεψιν Αχελώου μονή του εν αγίοις πατρός ημών Νικολάου, ήτινι κλήσιν εξ εαυτού ο πρώτως ταύτην δομησάμενος εχαρίσατο, έρωτι τω θείω γενόμενος εκκρεμής και ακολούθως τω τρόπω εν αποκρήμνω τη πέτρα επικρεμάσας το δόμημα και παρονομάσας ούτω του Κρεμαστού».
Ξεκινώντας από το Κεφαλόβρυσο Αιτωλικού και βαδίζοντας βορειοανατολικά, ύστερα από κοπιαστική πορεία μιάμισης ώρας, φτάνει κανείς σε απότομη χαράδρα, πάνω από την οποία βρίσκεται το σπήλαιο του Αγίου Νικολάου. Στη χαράδρα υπάρχουν ερείπια παλαιών χτισμάτων.
Σε ύψος 50 περίπου μέτρων από το βάθος της χαράδρας, ανεβαίνει κανείς δύσκολα ως την απόκρημνη σπηλιά. Το άνοιγμα της σπηλιάς στο στόμιο είναι 6 περίπου μέτρα, στο κέντρο 8 και ο κατά μήκος άξονας από το στόμιο ως το βάθος 12.50 μ. Ανατολικά, απέναντι από το στόμιο της εισόδου, υπάρχει λιθόχτιστο τέμπλο, που χωρίζει το σπήλαιο σε ιερό και κύριο ναό. Στο ιερό, παρ’όλη τη δυσκολία εντοπισμού τους, που οφείλεται στις ακανόνιστες επιφάνειες του βράχου, δημιουργείται είδος κόγχης και παραβημάτων. Στο κέντρο περίπου του κύριου ναού σώζεται πλατιά και βαθιά στέρνα που συγκέντρωνε απ’έξω με αγωγούς το νερό της βροχής. Μικρό σπήλαιο βρίσκεται στα βόρεια του μεγάλου, σε απόσταση 20 περίπου μ. με είσοδο επίσης από νοτιοδυτικά. Και τα δύο σπήλαια είναι τοιχογραφημένα με τοιχογραφίες που αποτελούν οριακό σταθμό για την εξέλιξη της τέχνης στο δυτικό στερεοελλαδίτικο χώρο. Από την άποψη της διατήρησης θα βρίσκονταν σε καλύτερη κατάσταση, αν μερικοί, που κατά καιρούς κατόρθωσαν να ανεβούν ως το σπήλαιο, δεν χάραζαν πάνω στις τοιχογραφίες τα ονόματά τους. Στα τελευταία χρόνια τοποθετήθηκε στο άνοιγμα του σπηλαίου ξύλινη εξέδρα από τους εθελοντές, για να διευκολύνονται οι προσκυνητές που ανεβαίνουν για να τιμήσουν τη μνήμη του αγίου, που γιορτάζεται εκεί δύο φορές το χρόνο, στις 6 Δεκεμβρίου και στις 20 Μαΐου.
Οι τοιχογραφίες: Διαπιστώνεται οργανωμένο εικονογραφικό πρόγραμμα με κύριο γνώρισμα τις μεγάλες χριστολογικές και θεομητορικές γιορτές. Δεν υπάρχει θεματική  ενότητα, γιατί τη θέση της καθεμιάς παράστασης την καθόριζε η καταλληλότητα του χώρου:
Βρεφοκρατούσα Θεοτόκος. Γέννηση του Χριστού. Η σκηνή του Ευαγγελισμού. Εις Άδου Κάθοδος Η Μεταμόρφωση. Η Κοίμηση της Θεοτόκου. Η Βαϊοφόρος. Η Σταύρωση. Ο Ευαγγελισμός.
Όλες οι σκηνές, και στο μεγάλο και στο μικρό σπήλαιο, χωρίζονται μεταξύ τους  με παχιές γραμμές και κάποτε με γεωμετρικές διακοσμήσεις. Το μοτίβο που επαναλαμβάνεται είναι καστανόχρωμοι σταυροί σε λευκό έδαφος, που τοποθετούνται σε σειρές οριζόντιες και κάθετες, καθώς και ομόκεντροι κύκλοι, που επαναλαμβάνονται σε οριζόντιες σειρές.
Πάνω στους προπλασμούς, χρώματος ώχρας, σημειώνονται οι σκιές με καστανό, ενώ τα περιγράμματα γράφονται με βαθύ κεραμιδί. Τα πρόσωπα και τα γυμνά μέρη φωτίζονται με λευκές μικρές ή μεγαλύτερες επιφάνειες. Γενικά εντυπωσιάζει ο λιτός τρόπος απόδοσης των προσώπων με τις αδρές γραμμές και κυρίως τα ορθάνοιχτα, μεγάλα και έκπληκτα μάτια που « αντικατοπτρίζουν την εσωτερική λαμπρότητα των εικονιζομένων», οι ίσιες μύτες, τα τονισμένα στόματα και τα καλοσχεδιασμένα μαλλιά.
Χρονολόγηση: Το σπουδαίο αυτό ασκητικό κέντρο χρονολογείται στο διάστημα από τον 10ο ως τον 13ο αιώνα. Στοιχεία που βοηθούν στην παρακολούθηση της ιστορίας και καλλιτεχνικής εξέλιξης της μονής του Αγίου Νικολάου του Κρεμαστού είναι:
Α) Επιγραφή με το όνομα του πρώτου ιδρυτή. Β) Σιγίλλιο του Ναυπάκτου και Άρης Ιωάννου Απόκαυκου. Γ) Επιγραφή δεξιά της εισόδου, δίπλα στον αρχάγγελο Μιχαήλ. Δ) Συγκριτική μελέτη παρόμοιων σύγχρονων μνημείων.
Το όνομα του πρώτου ιδρυτή, διασώθηκε σε επιγραφή, που βρίσκεται στη μεγάλη σπηλιά. Πρόκειται για το μοναχό Νίκανδρο, που έδρασε στην περιοχή στη δεκαπενταετία από το 990 ως το 1005. Οι αρχαϊκές τοιχογραφίες του μικρού σπηλαίου πρέπει να είναι σύγχρονες με την ίδρυση του μοναστικού αυτού κέντρου. Στην ίδια εποχή, δηλ. στα τέλη του 10ου ή στις αρχές του 11ου αιώνα, πρέπει να τοποθετηθούν και δύο παραστάσεις της μεγάλης σπηλιάς, με κριτήρια κυρίως τεχνοτροπικά: η Βρεφοκρατούσα Θεοτόκος και η Θεοτόκος η Σπηλαιώτισσα. Με το πέρασμα του χρόνου η μονή μεγάλωσε και η φήμη της ξαπλώθηκε στην περιοχή. Στο 12ο αιώνα απέκτησε μεγάλη περιουσία και σε δεύτερη φάση ζωγραφίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της μεγάλης σπηλιάς. Από το σιγίλλιο του Αποκαύκου φαίνεται πως στις αρχές του 13ου αιώνα (1205-1229), όταν ήταν ηγούμενος ο Θεοδόσιος, πρώην αρχιεπίσκοπος Ζικχίας, το μοναστήρι πέρασε μια περίοδο οικονομικής εξαθλίωσης και μαρασμού και χρειάστηκε, ύστερα από παράκληση του Αποκαύκου, η επέμβαση του «μεγαλυπερόχου δουκός της επισκέψεως Αχελώου κυρ Νικολάου του Γοριανίτου». Αυτός μετά το θάνατο του Θεοδοσίου, τοποθέτησε ηγούμενο τον ιερομόναχο Τιμόθεο τον Πολύλογο, που τον επέλεξε ο μητροπολίτης, για να επιμεληθεί «τους, υπ’αυτόν μοναχούς, της συστάσεως του θείου ναού, της λυχνοκαΐας αυτού, της ιεράς ψαλμωδίας, τά υπό την μονήν βοσκήματα, τους αμπελώνας…».
Μπορεί έτσι να υποστηριχτεί ότι η τοιχογράφηση του κύριου ναού έγινε πριν από την ηγουμενία του Θεοδόσιου, δηλαδή στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα. Στη χρονολόγηση αυτή συμφωνούν σύγχρονα μνημεία της ίδιας τεχνοτροπίας και ιδίως καππαδοκικά πρότυπα, όπως η μορφή της Παναγίας στη Γέννηση και τα χαρακτηριστικά των γυναικών στην Έγερση του Λαζάρου και στη Σταύρωση και γενικότερα τα αδρά περιγράμματα των προσώπων στις τοιχογραφίες της εκκλησίας του Goreme Carikli Kilise της ίδιας εποχής. Τα πρόσωπα στη Μετάδοση και Μετάληψη των Αποστόλων, με τα σκληρά χαρακτηριστικά και το ιδιαίτερο γνώρισμα των ορθογώνιων σαγονιών, μας μεταφέρουν στον 12ο αιώνα, ενώ οι τοιχογραφίες που βρίσκονται εξωτερικά, δεξιά της εισόδου, κρίνοντας από όσα τεχνοτροπικά στοιχεία σώζονται και κυρίως αν ερμηνεύουμε σωστά την επιγραφή, μπορούν να χρονολογηθούν στις αρχές του 13ου αιώνα. Πιθανόν ο ικέτης της επιγραφής να είναι ο Μιχαήλ Κομνηνοδούκας (1204-1214), που θεωρείται ιδρυτής του Δεσποτάτου της Ηπείρου.

koimisitheotokouaitolikou.blogspot.gr

Share
 
Ναύπακτος, Αιτωλοακαρνανία PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την lampros   

nafpaktos1

Η τρίτη μεγάλη πόλη του νομού, η Ναύπακτος, διατηρεί έντονα τη γραφικότητά της. Ο ΄Επαχτος, η μόνη τουριστικά οργανωμένη πόλη του νομού, χτίστηκε το 1000 π.Χ. από τους Δωριείς και από τότε έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Στα κλασικά χρόνια ήταν Αθηναϊκή κτήση και τότε εγκαταστάθηκαν εκεί πολλοί Μεσσήνιοι.Μετά την νίκη των Σπαρτιατών στους Αιγός Ποταμούς (405 π.Χ.), η Ναύπακτος αποσπάστηκε από την Αθήνα και οι Μεσσήνιοι κάτοικοί της υποχρεώθηκαν να μεταναστεύσουν στη Σικελία. Στην πόλη υπήρχαν πολλοί ναοί και ιερά, καθώς και σπήλαιο αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Ήταν φημισμένη και για τη σχολή γλυπτικής του Μεναίχμου και του Σοϊδά. Μετά τη ρωμαϊκή κυριαρχία, οι Βυζαντινοί και οι Ενετοί τη μετέτρεψαν σε ναύσταθμο.Καταλήφθηκε από τους Τούρκους το 1499. Η Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) και η καταστροφή του τουρκικού στόλου από τους ενωμένους χριστιανικούς στόλους της Δύσης, αποτελεί μεγάλο ιστορικό γεγονός, αφού εμποδίστηκε η εξάπλωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας στα δυτικά. Η πόλη πήρε μέρος στην Επανάσταση του ’21 και απελευθερώθηκε το 1829. Είναι χτισμένη αμφιθεατρικά σε πευκοδασωμένη πλαγιά. .Εχει πανέμορφες εξοχές και καθαρές ακρογιαλιές. Απέχει 42 χλμ Α από το Μεσολόγγι και έχει 12.924 κατοίκους.

nafpaktos2

Αξιοθέατα αποτελούν:Το καλοδιατηρημένο μεγάλο βενετσιάνικο κάστρο, στην κορυφή του λόφου. Είναι ένα από τα ωραιότερα της Ελλάδας. Εκεί βρίσκεται και το γραφικό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, σε καταπράσινο τοπίο. Η θέα από κει προς την πόλη, το λιμανάκι και τον Πατραϊκό είναι θαυμάσια. Στον ίδιο χώρο, σώζονται τα ερείπια τουρκικού τζαμιού και χαμάμ. Δίπλα του βρίσκεται το σπίτι του Τζαβέλλα. Το μικρό στρογγυλό λιμάνι της πόλης με τους βενετσιάνικους πύργους και τους προμαχώνες μοιάζει με ζωγραφιά. Σε 150 μ. ΒΔ το σπίτι του Μπότσαρη.Στη συνοικία Κεφαλόβρυσο, στη θέση Τσοκάρι, θρίσκονται τα ερείπια του ναού του Ασκληπιού.Η Παπαχαραλάμπειος βιβλιοθήκη και η συλλογή Φαρμάκη με κειμήλια του 1821.

nafpaktos11

Η μονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου -10 χλμ Β- ανακαινίστηκε το 1695, σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στο καθολικό του μοναστηριού. Περιέχει τοιχογραφίες, που χρονολογούνται μεταξύ του 1703 και 1722.Αξιόλογο είναι και το μοναστήρι της Παναγίας Βαρνακόβας, 20 χλμ Α.Στα περίχωρα της Ναυπάκτου, κοντά στο χωριό Βελβίνα, τα ερείπια αρχαίας ακρόπολης με ναό και ίχνη στοάς (ελληνιστικής).

green-e.gr

Share
 
Αρχοντοχώρι PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την lampros   

arxontoxori

Το Αρχοντοχώρι είναι ένα από τα τέσσερα μεγαλοχώρια που ίδρυσαν οι Αλύζιοι και οι απόγονοί τους. Είναι το ορεινότερο χωριό του πρώην Δήμου Αλυζίας, σε ύψος περίπου 600 μέτρα ενώ αριθμεί 1030 κάτοικους περίπου. Τα πρώτο όνομα του χωριού ήταν Ζάβιτσα, ονομασία την οποία είχαν δώσει Σλαβοβούλγαροι κατακτητές. Το 1927 το χωριό μετονομάστηκε σε "Αρχοντοχώριον" από τα παλιά αρχοντικά σπίτια του αρχικού χωριού.

arxontoxori Άγιος Σπυρίδωνας

Άγιος Σπυρίδωνας Αρχοντοχωρίου
Το χωριό δοκιμάστηκε κατά διαστήματα τόσο από τη φτώχεια, όσο και από τους κατακτητές. Παρά τις δυσκολίες όμως ήταν πάντα πολυάνθρωπο χωριό και επί Τουρκοκρατίας είχε πολλές αρχοντικές οικογένειες. Στα χρόνια του αγώνα κατά των Τούρκων πολλοί Ζαβιτσάνοι συμμετείχαν στον αγώνα, άλλοι με χρήματα και άλλοι πολεμώντας.

arxontoxori αρχαίος πύργος

Πύργος, κομμάτι της οχύρωσης της αρχαίας Αλυζίας
Εντύπωση προκαλούν τα παραδοσιακά διώροφα πετρόχτιστα σπίτια και οι Βυζαντινές Εκκλησίες του χωριού. Τέτοια δείγματα ναοδομίας είναι:
Ο Ναός της Ζωοδόχου Πηγής. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο ναός της Ζωοδόχου πηγής, πρόκειται για εκκλησία μεταβυζαντινής περιόδου, ρυθμού Βασιλικής με πλούσιο και ζωηρό διάκοσμο στις τοιχογραφίες. Η ανέγερσή της τοποθετείται στο 10ο-11ο αιώνα μ .Χ.

Αρχοντοχώρι  ζωοδόχου πηγής

Ναός Ζωοδόχου Πηγής Αρχοντοχωρίου
Η Μονή της Παναγίας της Ζαμπατινιώτισσας. Σε απόσταση μόλις 5 χιλιομέτρων και νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται η Παναγία της Ζαπατίνας. Η Μονή χρονολογείται στα τέλη του 18ου αιώνα και στη διάρκεια του αγώνα εναντίον των Τούρκων λειτούργησε ως καταφύγιο των αγωνιστών. Φέρει κτιστό αγιογραφημένο τέμπλο και τοιχογραφίες, ενώ σώζονται περιτειχισμένος περίβολος και το καθολικό.

arxontoxoriπαναγία ζαπατίνα

Παναγία Ζαμπατινιώτισσα στο Αρχοντοχώρι
Αξιόλογοι είναι επίσης και οι ναοί των: Αγίου Νικολάου έν Βουνένοις και Αγίου Γεωργίου, με δείγματα ζωγραφικής του 18ου αιώνα.


πηγή :mytikaspress.blogspot.gr

Share
 
ΚΑΛΥΒΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την lampros   

kalyvia agriniou 1

Τα Καλύβια, ¨λουσμένα¨ με το λαμπερό φως του ήλιου, είναι απλωμένα στην άκρη ενός καταπράσινου κάμπου, όπου από τους αρχαίους χρόνους έως σήμερα, άνθρωποι και φύση συνυπάρχουν δημιουργικά! Η κατάφυτη χώρα με τα «χρυσά δέντρα» όπως αποκαλούνται οι πορτοκαλιές, έχοντας δίπλα της ως ανταγωνιστή αλλά και ως σύμμαχο τον ποταμό Αχελώο, με την αιώνια και καταλυτική ενέργειά του, δεν έπαψε ποτέ να δίνει απλόχερα ζωή και πλούσιους καρπούς στους κατοίκους των Καλυβίων, που φιλοξενούνται σ΄αυτήν, για να προκόβουν και να απολαμβάνουν τα δώρα της φύσης!

Η ευλογημένη γη με «τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων» απλώνεται δίπλα σε όμορφα λιμναία οικοσυστήματα, όπως της Λυσιμαχείας, του Οζερού, και της τεχνητής λίμνης Στράτου, έχει γύρω της για να την προστατεύουν, καταπράσινα βουνά και λόφους, που στο καθένα από αυτά αποτυπώνονται οι μαρτυρίες αιώνων, ενώ βρίσκεται κοντά σε ιστορικούς χώρους της γης των Αιτωλών αφού αποτελούσε πάντα το σταυροδρόμι για αρχαίους επιδρομείς, περιηγητές και ταξιδευτές! Σήμερα έχουν αλλάξει πολλά… Όχι προς το καλύτερο…

Το χωριό και οι κάτοικοι που διαμένουν ακόμη εδώ σε αυτή την γη, δεν έχουν χάσει την ελπίδα… Παλεύουν όμως και μοχθούν καθημερινά για να κρατήσουν στον τόπο μας, ζωντανό το όνειρο της ¨άνοιξης¨ !!!
 
Το νέο χωριό

Το σημερινό χωριό, τέως κοινότητα Καλυβίων και ήδη από 1-1-1999, (άρθρο 1 του Ν. 2539/1997), δημοτικό διαμέρισμα Kαλυβίων του Δήμου Αγρινίου Αιτωλοακαρνανίας, βρίσκεται σε υψόμετρο 30 μέτρων στην δυτική πλευρά της πεδιάδας του Αγρινίου, κοντά στην κοίτη του Αχελώου ποταμού και 10 χλμ. δυτικά της πόλης του Αγρινίου, ενώ απέχει 35 χλμ. από το Μεσολόγγι.

Τα Καλύβια από το 1835 μέχρι το 1912 ανήκαν πάλι στο Δήμο Αγρινίου, που ιδρύθηκε με το Β.Δ της 1ης (13) Οκτωβρίου 1835 (ΦΕΚ 19) και στον οποίο δήμο ανήκαν  οι ακόλουθοι οικισμοί: Αγρινίου (κατ. 1850), Παλαιόπυργου (κατ. 256), Τζέλου (κατ. 37), Πλάτανου (κατ. 93), Δοκιμίου (κατ. 100), Σπολάιτας (κατ. 204), Ζαπαντίου (κατ. 46), Καλυβίων (κατ. 123), Μονής Προδρόμου (κατ. -) και με μεταγενέστερες προσαρτήσεις oι οικισμοί Σμόλιανων, Βελάουστας, Λειβαδακίων, Μπούζι και Στενών. Από το 1912 μέχρι 31-12-1998 τα Καλύβια αποτέλεσαν ξεχωριστή κοινότητα, με την επωνυμία Κοινότητα Καλυβίων, δυνάμει του Β.Δ/31-8-1912, (ΦΕΚ. 261, Τεύχος Α’/1912).

Το δημοτικό διαμέρισμα Καλυβίων έχει συνολική έκταση 33.651 στρεμμάτων πεδινής μορφής από τα οποία τα 22,5 χιλιάδες περίπου στρέμματα αρδεύονται από το αρδευτικό δίκτυο που ελέγχεται από  τον ΤΟΕΒ Καλυβίων. Το νέο χωριό των Καλυβίων δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του παλιού οικισμού των Καλυβίων, του παλιού χωριού που οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν εξαιτίας, αφενός από τις επαναλαμβανόμενες πλημμύρες του Αχελώου ποταμού κατά τα έτη 1851-1853 και αφετέρου, από την ολοκληρωτική καταστροφή που υπέστη ο παλιός οικισμός του χωριού, από τα επελαύνοντα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη το 1824 στον αγρινιώτικο κάμπο, να εγκαταλείψουν, σύμφωνα με τις δυνατότητες και τις ανάγκες της κάθε οικογένειας, μετά-επαναστατικά στα μέσα του 19ου αιώνα και σταδιακά  από το έτος 1851 μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, οι κάτοικοί του και να μετακινηθούν περίπου ένα (1) χιλιόμετρο βόρεια-βορειοανατολικά από την θέση του παλιού χωριού για να αποφύγουν πια στο μέλλον τις καταστρεπτικές πλημμύρες του ποταμού καθώς το νέο σημείο εγκατάστασης του χωριού είναι 3-4 μέτρα περίπου υψομετρικά πιο ψηλά από τη θέση του παλιού χωριού. Το χωριό ΚΑΛΥΒΙΑ πήρε το όνομά του από τη λέξη  καλύβη-βα που σύμφωνα με το Νέον Ορθογραφικόν Ερμηνευτικόν Λεξικόν του Δ. Δημητράκου ετυμολογείται ως «ταπεινός, μονώροφος οικίσκος εξ ενός δωματίου και άνευ ξύλινου πατώματος, εστεγασμένος διά χόρτων και κλάδων ή κεράμων - εξοχικόν πρόχειρο παράπηγμα». Το λεξικό της Δημοτικής της Εταιρείας Ελληνικών Εκδόσεων αναφέρει στο λήμμα καλύβα (από το καλύβη) ως σημασία της τα ακόλουθα: « χωρικό σπιτάκι, μονώροφο, μ’ ένα δωμάτιο, χωρίς πάτωμα, στεγασμένο με χόρτα και κλαδιά// εξοχικό πρόχειρο παράπηγμα». Παλιοί Καλυβιώτες θυμούνται ότι λέγονταν η φράση «πάμε στα Καλύβια», «πάμε στα Καλύβια», από τους κατοίκους του παλιού χωριού και όχι μόνο, για να μείνει έτσι απλοϊκά το όνομα του νέου χωριού ΚΑΛΥΒΙΑ, όταν ήρθε η ώρα της ονοματοθεσίας του. Επισημαίνουμε επίσης ότι οι γεωργοί, που συνηθίζονταν να τους αποκαλούν  «καλυβιώτες», κατοικούσαν σε καλαμένιες καλύβες.

Το δημοτικό διαμέρισμα Καλυβίων του Δήμου Αγρινίου έχει ρυμοτομικό σχέδιο πόλης το οποίο συντάχθηκε σε κλίμακα 1:2000 τον μήνα Οκτώβριο του 1975 από τον πολιτικό μηχανικό Αγρινίου Χρήστο Γ. Ρόμπολα και εγκρίθηκε με την με αριθμό 17/1975 απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου της τέως Κοινότητας Καλυβίων. Η έναρξη ηλεκτροδότησης της τέως Κοινότητας Καλυβίων από την ΔΕΗ οπότε και άναψε ο πρώτος ηλεκτρικός λαμπτήρας έγινε στις 7 Οκτωβρίου 1967. Ο οικισμός Αγίου Γεωργίου ηλεκτροδοτήθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1971, ενώ ο οικισμός Πλατάνου ηλεκτροδοτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1971. Η τηλεφωνική σύνδεση του χωριού άρχισε στα 1969 (το τηλεφωνείο-τηλεγραφείο του χωριού που λειτουργούσε ήδη στεγάζονταν στο καφενείο του Μιχαήλ Λ. Ψιλογιαννόπουλου, για να μεταφερθεί κατά την δεκαετία του  ’80 στο καφενείο του Δημητρίου Γ. Μπελεβώνη) με 4-5 χειροκίνητα τηλέφωνα, ενώ το έτος 1974 οι Καλυβιώτες συνδρομητές του ΟΤΕ διέθεταν αυτόματες τηλεφωνικές συσκευές που εξυπηρετούνταν από το Τηλεφωνικό Κέντρο Αγρινίου. Κατά τον μήνα Μάιο 1990 στο χωριό τοποθετήθηκαν 400 (ΑΤΖ) νέες τηλεφωνικές συσκευές. Στο Δ.Δ. Καλυβίων του Δήμου Αγρινίου, ανήκουν οι οικισμοί Αγίου Γεωργίου και Πλατάνου.

Οικισμός Πλατάνου

 Ο οικισμός του Πλατάνου υπήρχε ήδη στα 1835, ως ένας από τους εννέα (9) οικισμούς του Δήμου Αγρινίου, με 93 κατοίκους, ενώ αναπτύχθηκε πληθυσμιακά και οικονομικά στα τέλη του 19ου αιώνα με την δημιουργία του σταθμού του τραίνου των ΣΒΔΕ. Οι κάτοικοι του οικισμού Πλατάνου κατάγονται από τον Βάλτο, την ορεινή Τριχωνίδα, την Ευρυτανία αλλά κυρίως είναι Τζουμερκιώτες, από τα ορεινά χωριά του νομού Άρτας (Μελισσουργούς, Άγναντα, Πράμαντα, κ.α). Πολλοί από τους κατοίκους του οικισμού του Πλατάνου ήταν κτηνοτρόφοι και κατέβαιναν, με τα πρόβατά τους, ως «παραχειμάζοντες» στην περιοχή κατά τους χειμερινούς μήνες.

Οικισμός Αγίου Γεωργίου

 Ο συνοικισμός του Αγίου Γεωργίου δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’40. Οι πρώτοι οικιστές του συνοικισμού ήταν οι Λάμπρος Π. Χόντος, Βασίλειος Μιχ. Μαλεσιάδας και Ιωάννης Κ. Σταθογιάννης, που εγκαταστάθηκαν στο οικισμό στα τέλη της δεκαετίας του ’30. Ο οικισμός βρίσκονταν αρχικά στη θέση «ΝΗΣΙ», 500 μέτρα περίπου βόρεια της σημερινής του θέσης, για να εγκατασταθεί, στη συνέχεια, μετά τις πλημμύρες του Αχελώου ποταμού και το σπάσιμο του προστατευτικού αναχώματος στη θέση «ΒΑΡΕΙΑ», στις 17-12-1962 και ώρα 1μ.μ, στη θέση «ΞΥΛΕΙΑ» του οικισμού (πήρε την ονομασία αυτή επειδή στην περιοχή αυτή γίνονταν η φόρτωση της ξυλείας ελάτης που έφτανε πλέοντας το ποτάμι του Αχελώου). Οι Καλυβιώτες, δείχνοντας αισθήματα απαράμιλλης κοινωνικής αλληλεγγύης και ανθρωπισμού, βοήθησαν όσο μπορούσαν, τους πλημμυρισμένους συγχωριανούς τους-«νησιώτες», όπως άλλωστε έκαναν σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια των ετών 1948-1949 της μετεγκατάστασης, από τους ορεινούς όγκους της Ευρυτανίας, των κατοίκων του συνοικισμού του Αγίου Γεωργίου. Με κάρα αλλά και με τρακτέρ, τα μεταφορικά μέσα της εποχής, τους μετέφεραν στο χωριό, όπου  φιλοξενήθηκαν για μέρες. Κάθε καλυβιώτικη οικογένεια φιλοξενούσε και μία οικογένεια, συνήθως πολυμελή, από τον συνοικισμό.  Οι κάτοικοι του οικισμού Αγίου Γεωργίου κατάγονται κυρίως από τον νομό της  Ευρυτανίας και την επαρχία Βάλτου του Νομού Αιτ/νίας. Μετεγκαταστάθηκαν στο χωριό στα χρόνια που ακολούθησαν την απελευθέρωση της πατρίδας, από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής και τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο και συγκεκριμένα κατά την διετία 1948-1949 αλλά και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας το ’50.

Από το 1912 έως το 1998 οι διατελέσαντες Πρόεδροι της τέως Κοινότητας Καλυβίων ήταν οι ακόλουθοι: 1) Χρήστος Κων/νου  Μάης (1914-1924), 2) Δημήτριος Αναστ. Φαναριώτης (1925-1928), αντιπρόεδρος Κοινότητος ο Δημήτριος Γεωργ. Γαλανόπουλος, 3)  Γεώργιος Ι. Αναστασίου (Πρόκος) (1929-1933), αντιπρόεδρος Κοινότητος ο Νικόλαος Χρ. Αναστασίου, 4) Μιχαήλ  Λεων. Ψιλογιαννόπουλος (1934-1941), 5) Γρηγόριος Ι. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1942-1950), 6) Λεωνίδας Ανδ. Μαικαντής (1951-1954), αντιπρόεδρος Κοινότητος ο Ιωάννης Γεωργ. Αναστασίου (Πρόκος), 7) Γρηγόριος Ι. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1955-1958), 8) Γρηγόριος Ι. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1959-1962), 9) Κωνσταντίνος Π. Στρατόπουλος (1963-1967), 10) Μιχαήλ Λ. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1968-1974), 11) Θεοφάνης Δ. Παπαθανασίου (1974), 12) Αθανάσιος Χρ. Μάης (1975-1978), 13) Αθανάσιος Χρ. Μάης (1979-1982), 14) Ευθύμιος Ευστ. Χρυσικός (1983-1986), 15) Σταύρος Κων/νου Λαινάς (1987-1990), 16)  Χρήστος Γρ. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1991-1994) και 17)  Χρήστος Γρ. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1995-1998).

Ο Χρήστος Γερ. Μπελεβώνης, εκλέχτηκε πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου του Δημοτικού Διαμερίσματος Καλυβίων στις δημοτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 11/18-10-1998 για τα έτη 1999-2002. Επανεκλέχτηκε στις δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 13-10-2002 για τα έτη 2003-2006. Επόμενος  πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου για το διάστημα 2006-2010, ήταν ο Νικόλαος Ιωάννη Ψιλογιαννόπουλος, ενώ στις εκλογές για τον νέο «Καλλικρατικό» Δήμο Αγρινίου, πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου για το διάστημα 2011-2014, θα είναι ο Ιωάννης Αναστ. Μεσογίτης.

Οι δημοτικές εκλογές που διεξήχθηκαν στις  13-10-2002 έγιναν  χωρίς εκλογικά βιβλιάρια τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές του 1914 οπότε αντικατέστησαν τα σφαιρίδια που είχαν  πρωτοπαρουσιασθεί στις εκλογές του 1864 τα οποία είχαν προτιμηθεί ύστερα από εισήγηση των Επτανήσιων πληρεξουσίων στη Β’ Εθνική Συνέλευση. Σημειώνουμε ότι στις δημοτικές εκλογές του 1934 οι γυναίκες ψήφισαν για πρώτη φορά.

Share
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 1 από 33
Copyright © 2013 ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΚΟ.
Έγκυρη. Ενημέρωση.