Home ΜΝΗΜΕΙΑ - ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
ΜΝΗΜΕΙΑ - ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
ΚΑΛΥΒΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την lampros   

kalyvia agriniou 1

Τα Καλύβια, ¨λουσμένα¨ με το λαμπερό φως του ήλιου, είναι απλωμένα στην άκρη ενός καταπράσινου κάμπου, όπου από τους αρχαίους χρόνους έως σήμερα, άνθρωποι και φύση συνυπάρχουν δημιουργικά! Η κατάφυτη χώρα με τα «χρυσά δέντρα» όπως αποκαλούνται οι πορτοκαλιές, έχοντας δίπλα της ως ανταγωνιστή αλλά και ως σύμμαχο τον ποταμό Αχελώο, με την αιώνια και καταλυτική ενέργειά του, δεν έπαψε ποτέ να δίνει απλόχερα ζωή και πλούσιους καρπούς στους κατοίκους των Καλυβίων, που φιλοξενούνται σ΄αυτήν, για να προκόβουν και να απολαμβάνουν τα δώρα της φύσης!

Η ευλογημένη γη με «τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων» απλώνεται δίπλα σε όμορφα λιμναία οικοσυστήματα, όπως της Λυσιμαχείας, του Οζερού, και της τεχνητής λίμνης Στράτου, έχει γύρω της για να την προστατεύουν, καταπράσινα βουνά και λόφους, που στο καθένα από αυτά αποτυπώνονται οι μαρτυρίες αιώνων, ενώ βρίσκεται κοντά σε ιστορικούς χώρους της γης των Αιτωλών αφού αποτελούσε πάντα το σταυροδρόμι για αρχαίους επιδρομείς, περιηγητές και ταξιδευτές! Σήμερα έχουν αλλάξει πολλά… Όχι προς το καλύτερο…

Το χωριό και οι κάτοικοι που διαμένουν ακόμη εδώ σε αυτή την γη, δεν έχουν χάσει την ελπίδα… Παλεύουν όμως και μοχθούν καθημερινά για να κρατήσουν στον τόπο μας, ζωντανό το όνειρο της ¨άνοιξης¨ !!!
 
Το νέο χωριό

Το σημερινό χωριό, τέως κοινότητα Καλυβίων και ήδη από 1-1-1999, (άρθρο 1 του Ν. 2539/1997), δημοτικό διαμέρισμα Kαλυβίων του Δήμου Αγρινίου Αιτωλοακαρνανίας, βρίσκεται σε υψόμετρο 30 μέτρων στην δυτική πλευρά της πεδιάδας του Αγρινίου, κοντά στην κοίτη του Αχελώου ποταμού και 10 χλμ. δυτικά της πόλης του Αγρινίου, ενώ απέχει 35 χλμ. από το Μεσολόγγι.

Τα Καλύβια από το 1835 μέχρι το 1912 ανήκαν πάλι στο Δήμο Αγρινίου, που ιδρύθηκε με το Β.Δ της 1ης (13) Οκτωβρίου 1835 (ΦΕΚ 19) και στον οποίο δήμο ανήκαν  οι ακόλουθοι οικισμοί: Αγρινίου (κατ. 1850), Παλαιόπυργου (κατ. 256), Τζέλου (κατ. 37), Πλάτανου (κατ. 93), Δοκιμίου (κατ. 100), Σπολάιτας (κατ. 204), Ζαπαντίου (κατ. 46), Καλυβίων (κατ. 123), Μονής Προδρόμου (κατ. -) και με μεταγενέστερες προσαρτήσεις oι οικισμοί Σμόλιανων, Βελάουστας, Λειβαδακίων, Μπούζι και Στενών. Από το 1912 μέχρι 31-12-1998 τα Καλύβια αποτέλεσαν ξεχωριστή κοινότητα, με την επωνυμία Κοινότητα Καλυβίων, δυνάμει του Β.Δ/31-8-1912, (ΦΕΚ. 261, Τεύχος Α’/1912).

Το δημοτικό διαμέρισμα Καλυβίων έχει συνολική έκταση 33.651 στρεμμάτων πεδινής μορφής από τα οποία τα 22,5 χιλιάδες περίπου στρέμματα αρδεύονται από το αρδευτικό δίκτυο που ελέγχεται από  τον ΤΟΕΒ Καλυβίων. Το νέο χωριό των Καλυβίων δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του παλιού οικισμού των Καλυβίων, του παλιού χωριού που οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν εξαιτίας, αφενός από τις επαναλαμβανόμενες πλημμύρες του Αχελώου ποταμού κατά τα έτη 1851-1853 και αφετέρου, από την ολοκληρωτική καταστροφή που υπέστη ο παλιός οικισμός του χωριού, από τα επελαύνοντα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη το 1824 στον αγρινιώτικο κάμπο, να εγκαταλείψουν, σύμφωνα με τις δυνατότητες και τις ανάγκες της κάθε οικογένειας, μετά-επαναστατικά στα μέσα του 19ου αιώνα και σταδιακά  από το έτος 1851 μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, οι κάτοικοί του και να μετακινηθούν περίπου ένα (1) χιλιόμετρο βόρεια-βορειοανατολικά από την θέση του παλιού χωριού για να αποφύγουν πια στο μέλλον τις καταστρεπτικές πλημμύρες του ποταμού καθώς το νέο σημείο εγκατάστασης του χωριού είναι 3-4 μέτρα περίπου υψομετρικά πιο ψηλά από τη θέση του παλιού χωριού. Το χωριό ΚΑΛΥΒΙΑ πήρε το όνομά του από τη λέξη  καλύβη-βα που σύμφωνα με το Νέον Ορθογραφικόν Ερμηνευτικόν Λεξικόν του Δ. Δημητράκου ετυμολογείται ως «ταπεινός, μονώροφος οικίσκος εξ ενός δωματίου και άνευ ξύλινου πατώματος, εστεγασμένος διά χόρτων και κλάδων ή κεράμων - εξοχικόν πρόχειρο παράπηγμα». Το λεξικό της Δημοτικής της Εταιρείας Ελληνικών Εκδόσεων αναφέρει στο λήμμα καλύβα (από το καλύβη) ως σημασία της τα ακόλουθα: « χωρικό σπιτάκι, μονώροφο, μ’ ένα δωμάτιο, χωρίς πάτωμα, στεγασμένο με χόρτα και κλαδιά// εξοχικό πρόχειρο παράπηγμα». Παλιοί Καλυβιώτες θυμούνται ότι λέγονταν η φράση «πάμε στα Καλύβια», «πάμε στα Καλύβια», από τους κατοίκους του παλιού χωριού και όχι μόνο, για να μείνει έτσι απλοϊκά το όνομα του νέου χωριού ΚΑΛΥΒΙΑ, όταν ήρθε η ώρα της ονοματοθεσίας του. Επισημαίνουμε επίσης ότι οι γεωργοί, που συνηθίζονταν να τους αποκαλούν  «καλυβιώτες», κατοικούσαν σε καλαμένιες καλύβες.

Το δημοτικό διαμέρισμα Καλυβίων του Δήμου Αγρινίου έχει ρυμοτομικό σχέδιο πόλης το οποίο συντάχθηκε σε κλίμακα 1:2000 τον μήνα Οκτώβριο του 1975 από τον πολιτικό μηχανικό Αγρινίου Χρήστο Γ. Ρόμπολα και εγκρίθηκε με την με αριθμό 17/1975 απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου της τέως Κοινότητας Καλυβίων. Η έναρξη ηλεκτροδότησης της τέως Κοινότητας Καλυβίων από την ΔΕΗ οπότε και άναψε ο πρώτος ηλεκτρικός λαμπτήρας έγινε στις 7 Οκτωβρίου 1967. Ο οικισμός Αγίου Γεωργίου ηλεκτροδοτήθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1971, ενώ ο οικισμός Πλατάνου ηλεκτροδοτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1971. Η τηλεφωνική σύνδεση του χωριού άρχισε στα 1969 (το τηλεφωνείο-τηλεγραφείο του χωριού που λειτουργούσε ήδη στεγάζονταν στο καφενείο του Μιχαήλ Λ. Ψιλογιαννόπουλου, για να μεταφερθεί κατά την δεκαετία του  ’80 στο καφενείο του Δημητρίου Γ. Μπελεβώνη) με 4-5 χειροκίνητα τηλέφωνα, ενώ το έτος 1974 οι Καλυβιώτες συνδρομητές του ΟΤΕ διέθεταν αυτόματες τηλεφωνικές συσκευές που εξυπηρετούνταν από το Τηλεφωνικό Κέντρο Αγρινίου. Κατά τον μήνα Μάιο 1990 στο χωριό τοποθετήθηκαν 400 (ΑΤΖ) νέες τηλεφωνικές συσκευές. Στο Δ.Δ. Καλυβίων του Δήμου Αγρινίου, ανήκουν οι οικισμοί Αγίου Γεωργίου και Πλατάνου.

Οικισμός Πλατάνου

 Ο οικισμός του Πλατάνου υπήρχε ήδη στα 1835, ως ένας από τους εννέα (9) οικισμούς του Δήμου Αγρινίου, με 93 κατοίκους, ενώ αναπτύχθηκε πληθυσμιακά και οικονομικά στα τέλη του 19ου αιώνα με την δημιουργία του σταθμού του τραίνου των ΣΒΔΕ. Οι κάτοικοι του οικισμού Πλατάνου κατάγονται από τον Βάλτο, την ορεινή Τριχωνίδα, την Ευρυτανία αλλά κυρίως είναι Τζουμερκιώτες, από τα ορεινά χωριά του νομού Άρτας (Μελισσουργούς, Άγναντα, Πράμαντα, κ.α). Πολλοί από τους κατοίκους του οικισμού του Πλατάνου ήταν κτηνοτρόφοι και κατέβαιναν, με τα πρόβατά τους, ως «παραχειμάζοντες» στην περιοχή κατά τους χειμερινούς μήνες.

Οικισμός Αγίου Γεωργίου

 Ο συνοικισμός του Αγίου Γεωργίου δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’40. Οι πρώτοι οικιστές του συνοικισμού ήταν οι Λάμπρος Π. Χόντος, Βασίλειος Μιχ. Μαλεσιάδας και Ιωάννης Κ. Σταθογιάννης, που εγκαταστάθηκαν στο οικισμό στα τέλη της δεκαετίας του ’30. Ο οικισμός βρίσκονταν αρχικά στη θέση «ΝΗΣΙ», 500 μέτρα περίπου βόρεια της σημερινής του θέσης, για να εγκατασταθεί, στη συνέχεια, μετά τις πλημμύρες του Αχελώου ποταμού και το σπάσιμο του προστατευτικού αναχώματος στη θέση «ΒΑΡΕΙΑ», στις 17-12-1962 και ώρα 1μ.μ, στη θέση «ΞΥΛΕΙΑ» του οικισμού (πήρε την ονομασία αυτή επειδή στην περιοχή αυτή γίνονταν η φόρτωση της ξυλείας ελάτης που έφτανε πλέοντας το ποτάμι του Αχελώου). Οι Καλυβιώτες, δείχνοντας αισθήματα απαράμιλλης κοινωνικής αλληλεγγύης και ανθρωπισμού, βοήθησαν όσο μπορούσαν, τους πλημμυρισμένους συγχωριανούς τους-«νησιώτες», όπως άλλωστε έκαναν σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια των ετών 1948-1949 της μετεγκατάστασης, από τους ορεινούς όγκους της Ευρυτανίας, των κατοίκων του συνοικισμού του Αγίου Γεωργίου. Με κάρα αλλά και με τρακτέρ, τα μεταφορικά μέσα της εποχής, τους μετέφεραν στο χωριό, όπου  φιλοξενήθηκαν για μέρες. Κάθε καλυβιώτικη οικογένεια φιλοξενούσε και μία οικογένεια, συνήθως πολυμελή, από τον συνοικισμό.  Οι κάτοικοι του οικισμού Αγίου Γεωργίου κατάγονται κυρίως από τον νομό της  Ευρυτανίας και την επαρχία Βάλτου του Νομού Αιτ/νίας. Μετεγκαταστάθηκαν στο χωριό στα χρόνια που ακολούθησαν την απελευθέρωση της πατρίδας, από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής και τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο και συγκεκριμένα κατά την διετία 1948-1949 αλλά και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας το ’50.

Από το 1912 έως το 1998 οι διατελέσαντες Πρόεδροι της τέως Κοινότητας Καλυβίων ήταν οι ακόλουθοι: 1) Χρήστος Κων/νου  Μάης (1914-1924), 2) Δημήτριος Αναστ. Φαναριώτης (1925-1928), αντιπρόεδρος Κοινότητος ο Δημήτριος Γεωργ. Γαλανόπουλος, 3)  Γεώργιος Ι. Αναστασίου (Πρόκος) (1929-1933), αντιπρόεδρος Κοινότητος ο Νικόλαος Χρ. Αναστασίου, 4) Μιχαήλ  Λεων. Ψιλογιαννόπουλος (1934-1941), 5) Γρηγόριος Ι. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1942-1950), 6) Λεωνίδας Ανδ. Μαικαντής (1951-1954), αντιπρόεδρος Κοινότητος ο Ιωάννης Γεωργ. Αναστασίου (Πρόκος), 7) Γρηγόριος Ι. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1955-1958), 8) Γρηγόριος Ι. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1959-1962), 9) Κωνσταντίνος Π. Στρατόπουλος (1963-1967), 10) Μιχαήλ Λ. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1968-1974), 11) Θεοφάνης Δ. Παπαθανασίου (1974), 12) Αθανάσιος Χρ. Μάης (1975-1978), 13) Αθανάσιος Χρ. Μάης (1979-1982), 14) Ευθύμιος Ευστ. Χρυσικός (1983-1986), 15) Σταύρος Κων/νου Λαινάς (1987-1990), 16)  Χρήστος Γρ. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1991-1994) και 17)  Χρήστος Γρ. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1995-1998).

Ο Χρήστος Γερ. Μπελεβώνης, εκλέχτηκε πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου του Δημοτικού Διαμερίσματος Καλυβίων στις δημοτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 11/18-10-1998 για τα έτη 1999-2002. Επανεκλέχτηκε στις δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 13-10-2002 για τα έτη 2003-2006. Επόμενος  πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου για το διάστημα 2006-2010, ήταν ο Νικόλαος Ιωάννη Ψιλογιαννόπουλος, ενώ στις εκλογές για τον νέο «Καλλικρατικό» Δήμο Αγρινίου, πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου για το διάστημα 2011-2014, θα είναι ο Ιωάννης Αναστ. Μεσογίτης.

Οι δημοτικές εκλογές που διεξήχθηκαν στις  13-10-2002 έγιναν  χωρίς εκλογικά βιβλιάρια τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές του 1914 οπότε αντικατέστησαν τα σφαιρίδια που είχαν  πρωτοπαρουσιασθεί στις εκλογές του 1864 τα οποία είχαν προτιμηθεί ύστερα από εισήγηση των Επτανήσιων πληρεξουσίων στη Β’ Εθνική Συνέλευση. Σημειώνουμε ότι στις δημοτικές εκλογές του 1934 οι γυναίκες ψήφισαν για πρώτη φορά.

Share
 
Ιερά Μονή Ρόμβης PDF Εκτύπωση E-mail
Δευτέρα, 21 Ιούλιος 2014 21:08

Ιερά Μονή Ρόμβης

romvi monastiry DSC02932

Η ιστορική μονή Παναγίας Ρόμβης ή Ρόμπου βρίσκεται βόρεια από το χωριό Βάτος, στην πλαγιά ανατολικά του Λιβαδιού, είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου και πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Η μονή είναι χτισμένη σε μεγάλο και συμπαγή βράχο, από τον οποίον προέρχεται μάλλον και το όνομά της. Το τείχος της βόρεια είναι χτισμένο κοντά σε απότομο μεγάλο βάραθρο. Η παράδοση λέει ότι η μονή ιδρύθηκε εκατό χρόνια μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, η οποία, ως γνωστόν, έγινε 1453. Η πρόσβαση στη μονή γίνεται από δύο δρόμους, ένας από τη Χόλιανη, τον οποίο κατασκεύασε ο ηγούμενος Μελέτιος Σαρδελής και ο άλλος από το Βάτο, τον οποίο κατασκεύασαν οι κάτοικοι του χωριού.

Το καθολικό της, με διαστάσεις 7Χ4, είναι ρυθμού βασιλικής μονόκλιτος σκεπασμένο με πλάκες. Έχει τρείς εισόδους και νάρθηκα. Ο περίβολός της έχει τοξωτή πύλη νότια. Διασώθηκαν οι τοιχογραφίες του πετρόχτιστου τέμπλου, του ιερού και του Παντοκράτορα. Όλες οι τοιχογραφίες του σώζονταν μέχρι το 1900, από τότε όμως, λόγω της φθοράς και του ασβέστη, σβήστηκαν ή σκεπάστηκαν, ενώ η εικόνα της Γέννησης, που ήταν άριστης τέχνης, κλάπηκε. Αριστερά στο τέμπλο εικονίζεται η Γέννηση της Θεοτόκου, στο κέντρο η Δέηση με την Παναγία, το Χριστό και τον Ιωάννη Πρόδρομο. Στο επιστύλιο εικονίζονται οι Απόστολοι. Σε μικρή επιγραφή στο νότιο τοίχο αναφέρεται: «δέησις δούλου του Θεού Θεοδώρα Κοπούλου και υιού». Στην Πεντηκοστή υπάρχει η επιγραφή: «δέησις δούλου του Θεού Αντρέα Μαγκλάρα, 1781».

Στον Παντοκράτορα διασώζεται και η μοναδική επιγραφή με την υπογραφή του δημιουργού της: «1751 χηρ Γεωργίου Μπαλαδήμα εκ Σκουρτούς». Ο Παντοκράτορας παρουσιάζει ενδιαφέρον για την κυκλικά γραμμένη τριγύρω του επιγραφή: «ΚΥΡΙΕ ΕΠΙΒΛΕΨΟΝ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΨΑΙ ΤΗΝ ΑΜΠΕΛΟΝ ΤΑΥΤΗΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΤΙΣΑΙ ΑΥΤΗΝ ΗΝ ΕΦΥΤΕΥΣΕΝ Η ΔΕΞΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΨΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΟΝ ΕΚΠΑΤΑΙΩΣΑΣ ΣΕ ΑΥΤΩ ΕΜΠΕΠΥΡΙΣΜΕΝΗ ΠΥΡΙ ΚΑΙ ΑΝΕΣΑΜΜΕΝΗ». Σε δεύτερη εξωτερική σειρά εικονίζονται 36 ολόσωμοι προφήτες και άγιοι. Στην τρίτη εικονίζονται κίονες, που συνδέονται μεταξύ τους με τόξα και ανάμεσα τους χερουβείμ, ενώ στα σφαιρικά τρίγωνα εικονίζονται οι ευαγγελιστές. Όλες οι τοιχογραφίες είναι επιζωγραφισμένες σε σημείο που καθιστούν αδύνατη την αισθητική εκτίμηση του ζωγράφου

 

romvi monastiry DSC02972

 

 

Γνωστοί ηγούμενοί της στην εποχή της Τουρκοκρατίας ήταν ο Βαρθολομαίος Ζαβογιάννης από τη Ζάβιτσα, ο ιερομόναχος Ναθαναήλ (1798 και ο Μελέτιος Σαρδελής από το Μεδρενίκου (νυν Παναγούλα). Πολλές φορές στα κελιά της βρήκαν προστασία οι κλέφτες και οι κυνηγημένοι. Το 1773 πέρασε από τη Μονή ο Κοσμάς ο Αιτωλός ερχόμενος από τη Βόνιτσα, από εκεί πήγε στο Βάρνακα και ύστερα στην Κανδήλα και τη Ζάβιτσα.

Η μονή πρόσφερε πολλά χρήματα στην Επανάσταση του 1821, όπως μαρτυρούσαν τα έγγραφα που σώζονταν μέχρι πριν πενήντα περίπου χρόνια στη μονή, αλλά και αυτά που περιλαμβάνονται στο Αρχείο Μαυροκορδάτου. Από ενθύμημα σε βιβλίο της μονής μαθαίνουμε ότι τον Ιούνιο του 1823 έφτασε εκεί από τη θέση Σκαμνό του Περγαντί ο Σουλιώτης Μάρκος Μπότσαρης με 48 παλικάρια.

Μετά την απελευθέρωση (1830) η μονή είχε 100 στρ. ξερικής γης καλλιεργημένα και 677 στρ. ακαλλιέργητης. Όμως επί Όθωνα διαλύθηκε και τα περιουσιακά της στοιχεία πέρασαν στην Εκκλησιαστική επιτροπή. Στα Γενικά Αρχεία του Κράτους σώζονται 99 έγγραφα της μονής που αφορούν στα έτη 1834-1847.

Το 1890 η μονή ήταν πάλι σε λειτουργία, είχε 9 μοναχούς και υπαγόταν στο Δήμο Σολλίου. Τριάντα χρόνια αργότερα είχε μόνο 2 μοναχούς. Μέχρι το 1930 είχε αποκτήσει πάλι μεγάλη περιουσία, βόδια, αιγοπρόβατα και κτήματα στους γύρω Δήμους: Σολλίου, Εχίνου και Ανακτορίου, τα περισσότερα όμως βρίσκονταν στο Δήμο Σολλίου. Πολλά ήταν και τα παλαιά βιβλία και χειρόγραφα που είχε η μονή και σε μερικά από αυτά οι μοναχοί είχαν σημειώσει πολλά ενθυμήματα σχετικά με την ιστορία του τόπου. Δυστυχώς, πολλά από αυτά καταστράφηκαν λόγω της αμάθειας ή εκλάπησαν. Το 1942 οι Γερμανοί έκαψαν τα κελιά τηςκαι στις 13 Ιουλίου του 1944 εκτέλεσαν στο νεκροταφείο της Βόνιτσας τον ηγούμενό της Ιάκωβο Μαυροκέφαλο μαζί με άλλους έξι λαϊκούς.

 

romvi monastiry DSC02953

 

Στα επόμενα χρόνια η μονή λειτουργούσε με ένα μοναχό και έναν εργάτη. Όμως τα λίγα έσοδά της δεν επαρκούσαν να τους θρέψουν, γιατί τα κτήματά της είχαν απαλλοτριωθεί και είχαν μοιραστεί στους ακτήμονες, εκτός από λίγα, που όμως δεν ήταν ικανά να συντηρήσουν ικανοποιητικά τη μονή. Έτσι, γρήγορα έπεσε σε μαρασμό και ερήμωσε. Για τους κατοίκους των γύρω χωριών, αλλά και του νησιού Κάλαμος, η Παναγία η Ρομβιάτισσα αποτελεί σεβαστό προσκύνημα και κάθε χρόνο, στις 8 Σεπτεμβρίου, συρρέουν στη Χάρη της.

Σήμερα η μονή έχει ανακαινιστεί, έχουν γίνει νέα κελιά στην αυλή, τραπεζαρία, βοηθητικοί χώροι και έχει τοποθετηθεί ηλεκτρογεννήτρια. Η πρόσβαση σε αυτή είναι εύκολη από το Μοναστηράκι, αφού ο δρόμος είναι στρωμένος με άσφαλτο και πριν τη μονή με τσιμέντο. Από τον παλαιό Βάρνακα, διαμέσου του Βάτου, ο δρόμος είναι χωμάτινος και η πρόσβαση από αυτόν είναι δύσκολη.

Από το βιβλίο: Γ. Μπαρμπαρούσης, Ε. Κουτιβής. Πόλεις και χωριά του Δήμου Ακτίου Βόνιτσας. Αθήνα, 2012.


 
Share
 
PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την lampros   
Δευτέρα, 21 Ιούλιος 2014 21:08
 

Κολυμπώντας σε... γλυκά νερά

trixonida

Μία ακόμα πρόταση διακοπών που μπορείτε να την απολαύσετε με την σχετική διάθεση για περιπέτεια.

     Είναι όντως μοναδική η εικόνα να βλέπεις ανάμεσα στα σουρεαλιστικά, χρυσοκόκκινα κλαδιά των πλατανιών, ταχύπλοα σκάφη να σέρνουν σκιές και να αφήνουν το έντονο ίχνος τους πάνω στον ασημένιο «καθρέφτη» της λίμνης. Συνήθως αυτοί είναι αθλητές του wakeboard, του σκι στο νερό με μια σανίδα, που τους επιτρέπει να κάνουν πλήθος φιγούρες και να είναι θεαματικοί.

Αυτό είναι ένα απαιτητικό άθλημα, αλλά η περιδιάβαση των ακτών του πελάγους της Αιτωλίας, όπως λένε την Τριχωνίδα οι ιθαγενείς, με ένα μονοθέσιο κανόε-καγιάκ, είναι μια δροσερή απόλαυση χωρίς πολύ κόπο. Πιο πάνω από την Αιτωλοακαρνανία, «σφηνωμένες» στα βουνά του Σουλίου, βρίσκονται οι Πηγές του μυθικού Αχέροντα.

Οι αρχαίοι μύθοι που συνοδεύουν το ποτάμι δεν έχουν καμία σχέση με την ομορφιά, την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα και τη δροσιά των Πηγών στη Γλυκή. Εδώ, τα παιχνίδια με το κρύο νερό έχουν να κάνουν με πιο αρχέγονα μέσα, το περπάτημα, το κολύμπι, τη βόλτα με άλογα μέσα στο ποτάμι, αλλά και το ράφτινγκ και το «hot dog».

ΜΕ ΜΙΑ ΣΑΝΙΔΑ (WAKEBOARD) ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΗΣ ΤΡΙΧΩΝΙΔΑΣ

    Πριν από το Αγρίνιο (6 χλμ.) υπάρχει η διακλάδωση που οδηγεί στην επικράτεια του νερού, κοντά στην ασύλληπτη εικόνα του μαγικού καθρέφτη. Μετά το Παναιτώλιο έρχεται το Καινούργιο (6 χλμ.). Αυτά τα περιποιημένα χωριά πιάνουν τις δύο άκρες του δρόμου και πορεύονται μαζί του για χιλιόμετρα.

Από την κεντρική πλατεία του Καινούργιου, ο δρόμος αριστερά ανηφορίζει για το χωριό Βλοχός (6 χλμ.) και την ακρόπολη των Θεστιέων (3 χλμ. μετά), χαρίζοντας συνεχώς ωραία θέα προς τη λίμνη πίσω και δεξιά προς τις καταπράσινες πλαγιές. Η απότομη σιδερένια σκάλα ανεβαίνει από το μοναστήρι του Βλοχού στην κορυφή της ακρόπολης. Από εκεί, ανάμεσα στις θεόρατες πέτρες, ο επισκέπτης ακουμπά το βλέμμα του στα βουνά πίσω και το αφήνει να ταξιδέψει μαλακά, σαν τούφα άχλης, προς τη λίμνη κάτω. Πάνω στον δρόμο, 2 χλμ. μετά το Καινούργιο και την Τραγάνα, υπάρχει η Παραβόλα. Ο δρόμος που τη διασχίζει είναι ωραίος, αλλά κάπου πρέπει να βγείτε δεξιά για το κάστρο Βουκάτιο, όπου μπλέκονται τα αρχαία τείχη με τη μεταβυζαντινή εκκλησιά της Παναγιάς του Κάστρου. Εδώ αισθάνεστε την «ανάσα» της λίμνης πολύ κοντά. Ο παραλιακός δρόμος γίνεται πραγματικά ειδυλλιακός με περιβόλια με χρυσές λεμονοπορτοκαλιές δεξιά και πολυπλόκαμα πλατάνια στην όχθη της λίμνης δεξιά. Μετά την Παραβόλα συναντάτε την Παντάνασσα (3 χλμ.) και μετά το Ντουγρί (1 χλμ.). Εδώ η παραλία έχει διαμορφωθεί πολύ ωραία, με σιντριβάνια και εκτάσεις με γρασίδι ανάμεσα στα πλατάνια.

Καθώς κάθεστε στα πολύ περιποιημένα καφέ και εστιατόρια, παρακολουθείτε ανάμεσα στα κλαδιά των πλατανιών με τα λίγα κιτρινισμένα φύλλα τα ταχύπλοα σκάφη να σέρνουν τους αθλητές του wakeboard (θαλάσσιο σκι με μια σανίδα), από την περιοχή αλλά και άλλες περιοχές της Ελλάδας που προπονούνται στο camp που δημιούργησε η Γυμναστική Εταιρεία Αγρινίου (www.geagr.gr). Πραγματικά μια καλοκαιρινή εικόνα. Μετά το Ντουγρί (4 χλμ.) υπάρχει η διακλάδωση για την παραλία της Μυρτιάς, από τα πιο ωραία και πιο αντιπροσωπευτικά σημεία της λίμνης. Το αραγμένο τρεχαντήρι, ανοιχτά της όχθης με τα πλατάνια, δημιουργεί μια θαλασσινή αλλά και στεριανή εικόνα. Αυτήν μπορείτε να την απολαύσετε καλύτερα από ποτέ το ηλιοβασίλεμα, παίρνοντας τον δρόμο για Μυρτιά και Αγία Σοφία.

Από εδώ μπορείτε να φθάσετε στο Θέρμο, το κεφαλοχώρι της περιοχής, με την ωραία πλατεία με το άγαλμα του Κοσμά του Αιτωλού. Ο αρχαιολογικός χώρος και το μουσείο συντηρούν τις ιστορικές μνήμες της περιοχής. Ενα ακόμη σημείο για την απόλαυση του δειλινού στη λίμνη είναι από το ξενοδοχείο «Αλθαία» στο Πετροχώρι, 4 χλμ. από το Θέρμο.

ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΣΤΗ ΓΛΥΚΗ

   Θα μπορούσε να την έλεγαν Γλυκή γιατί είναι γλυκό το καταπράσινο τοπίο μέσα στο οποίο είναι χτισμένα τα σπίτια του χωριού. Δεν είναι όμως αυτή η ετυμολογία. Η απάντηση υπάρχει στις Πηγές του Αχέροντα. Περπατάτε πρώτα σε ασφαλτοστρωμένο δρόμο, παράλληλα με το ποτάμι, όπου από ένα σημείο και πέρα δεν επιτρέπονται τα αυτοκίνητα.

Μετά ακολουθείτε το μονοπάτι ανάμεσα στα πλατάνια και πάνω από μικρά ξύλινα γεφυράκια. Ετσι φθάνετε στο σημείο όπου το μονοπάτι γίνεται υδάτινο και προχωρεί μέσα στα νερά του ποταμού. Τώρα, τους μήνες του καλοκαιριού που τα νερά είναι ρηχά, ανεκτά στο σώμα και πεντακάθαρα, αισθάνεσαι να έρχεται από μια σπηλιά στην αριστερή όχθη ένα ψυχρό ρεύμα αέρα να σας χαϊδεύει και αμέσως νιώθετε την κρυάδα των ορμητικών νερών που αναβλύζουν πίσω από τα κλαδιά των δένδρων στα πόδια σας.

Αυτή είναι η πηγή που βγαίνει από τη Σπηλιά του Στοιχειού. Το νερό της είναι γλυκό και γάργαρο αλλά, σύμφωνα με τον θρύλο, δεν ήταν πάντα έτσι. Ο δράκος που ζούσε σε αυτή τη σπηλιά φαρμάκωνε το νερό. Τον σκότωσε κάποιος Αηδωνάτος (ή ήταν μήπως ο Αϊδωνέας, ένας από τους θεούς του Κάτω Κόσμου;) που έγινε Αϊ-Δονάτος, τοπικός άγιος και προστάτης της περιοχής, πολιούχος της Γλυκής. Ετσι τα νερά έγιναν ξανά γλυκά, όπως είναι σήμερα, και το χωριό ονομάστηκε Γλυκή. Καθώς προχωρείτε, το τοπίο γίνεται όλο και πιο εντυπωσιακό. Κατάφυτες ορθοπλαγιές κατεβαίνουν ως τα άσπρα χαλίκια και συνεχώς στενεύει το πέρασμα που αφήνουν στο ποτάμι να περάσει. Στα πιο στενά σημεία ορθώνονται γκρίζοι βράχοι, χωρίς καθόλου βλάστηση, που κρύβουν τον ήλιο ακόμη και το μεσημέρι. Αυτό το τοπίο έπεισε ίσως τους αρχαίους να τοποθετήσουν εδώ τις πύλες του Αδη.

Πάντως, αν και το τοπίο είναι τόσο επιβλητικό, σε καμία περίπτωση δεν πείθει τον σημερινό επισκέπτη ότι μπορεί να αποτελεί είσοδο στον κόσμο του ερέβους και της λύπης. Προχωρείτε και απολαμβάνετε τα νερά που τρέχουν από παντού - ακόμη και από μικρές τρύπες στους βράχους σαν σιντριβάνια -, τα φωτεινά γαλάζια χρώματα του νερού στα πιο βαθιά σημεία και όλες τις διαβαθμίσεις του πράσινου στις όχθες του φαραγγιού, ως το σημείο, το μοναδικό, όπου πρέπει να μπείτε - για τους θερινούς μήνες μιλάμε πάντα - ως τον λαιμό στο νερό, για να συνεχίσετε ως το γεφύρι του Ντάλα.

πηγή: neoskosmos.com

 
Share
 
PDF Εκτύπωση E-mail
Παρασκευή, 18 Ιούλιος 2014 10:54
Άγιος Νικόλαος Κατούνας – Γνωρίζοντας τον τόπο μας
agnikolaos 3371
Στο κέντρο του τριγώνου που σχηματίζουν τα χωριά Αετός, Κατούνα και Κωνωπίνα και στις ανατολικές παρυφές του υψώματος Ψάρι βρίσκεται ο μικρός οικισμός του Αγίου Νικολάου Κατούνας (υψόμ. 280 μ.).
Το όνομά του το χωριό το οφείλει στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, που είναι κτισμένο σε γειτονικό με τον οικισμό ύψωμα και για πολλά χρόνια χρησιμοποιούνταν ως ενοριακός ναός του χωριού. Με την εργατικότητά τους και την υπομονή τους οι φιλοπρόοδοι Μικρασιάτες έφτιαξαν ένα όμορφο μικρό χωριό και ζούσαν αρχικά αρμονικά. Προτίμησαν αυτές τις περιοχές για να αποφύγουν τον εκτουρκισμό.
Αρχικά ήρθαν γύρω στις 70 οικογένειες, όμως δεν έμειναν όλες εκεί, αλλά, λόγω των προστριβών για τα μοναστηριακά κτήματα, κυρίως με τους κατοίκους του Αετού, οι περισσότεροι έφυγαν και έμειναν μόνο 16 οικογένειες...
Περισσότερα... (Ιστορικά στοιχεία και βιντεο)
 
Share
 
Καλλιθέα ‘Το μπαλκόνι της Τριχωνίδας’ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την lampros   

29967867

     Photo by Periklis Lantzounis      

 

‘Ενα χωριό που βρίσκεται ορεινά της Τριχωνίδας στους πρόποδες του Παναιτωλικού Όρους. Με θέα το πανέμορφο τοπίο της λίμνης του νομού μας Τριχωνίδας,Καλλιθέα, η λεγόμενη Προστοβά,καθώς ονομαζόταν τα παλαιότερα χρόνια.Πολλοί πίστευαν ότι η λέξη ‘προστοβά’ ήταν τοπονύμιο σλαβικό,αλλά δεν είναι αληθές.Σύμφωνα με αμρτυρίες του συγχωριανού μας Δημητρίου Πανταζή ‘Μητρέλου’,που ήταν σχολάρχης,εξηγεί ότι προέρχεται από το αρχαίο ρήμα ‘προσβαίνω’=πάω προς.Και χωρίζονταν την άνω και κάτω Προστοβά,που τώρα αποτελούν δύο ανεξάρτητα χωριά:Άνω Προστοβά είναι η Καλλιθέα και Κάτω Προστοβά το Λευκό.

 

30761909

Photo by triantafullopoulou_ioanna      



Η Προστοβά ήταν κοινότητα του Απόκουρου (σημερινή περιφέρεια Τριχωνίδας).Οι κάτοικοι του χωριού ενώ στο παρελθόν κόντεψαν τους χίλιους σήμερα δεν ξεπερνούν του εκατόν πενήντα.Στο παρελθόν κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει το χωριό ως πόλη(ή κωμόπολη),αφού είχε τόσους κατοίκους, ενώ λειτουργούσαν σε αυτό κρεωπολεία,τσαγκάρικα,κουρείο,ταβέρνες.Υπήρχε επίσης ένα χάνι,περίπτερα,μπακάλικα,καφενεία ,φούρνος.Επίσης είχαμε σχολείο,δημαρχείο,αστυνομικό σταθμό,δασαρχείο,πταισματοδικείο,αγροτικό ιατρείο,μονοπώλειο άλατος.Επίσης στο χωριό μας υπήρχε και σιδηρουργείο,το λεγόμενο ‘γύφτικο’. Σήμερα στο χωριό μας λειτουργεί δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο,μπακάλικο,καφενείο,ταβέρνες και βενζινάδικο.

Οι Προστοβήτες νερό στα σπίτια τους δεν είχαν μέχρι το 1950 περίπου και μετά.Νερό έπαιρναν από την ‘Παλιόβρυση’.

 

67936202

     Photo by SKORDOPOULOS NIKOS      

 

Πριν το έργο τελειοποιηθεί το νερό πήγαζε από ένα βράχο,ογκόλιθο από πουρί,απ’όπου οι συγχωριανοί μας έπαιρναν νερό.Το έργο λίγο αργότερα τελειοποιήθηκε και η Παλιόβρυση είχε δύο υπόστεγα που τα χώριζε ένας πέτρινος πελεκητός τοίχος:από τα ανατολικά νερό έπαιρναν οι χωριανοί και από τα δυτικά πότιζαν τα ζώα.Αποτελούσε και αποτελεί σπουδαίο αξιοθέατο του χωριού. Εκτός από τη βρύση στο χωριό υπάρχουν άλλα αξιοθέατα,όπως το ηρώο-στο κέντρο του χωριού (άγαλμα αγγέλου με κλαδί ελιάς στο χέρι) αφιερωμένο στους αγωνιστές συμπατριώτες μας.

 

Λίγο πιο ορεινά υπάρχει ένα μικρό δασάκι με πεύκα στην τοποθεσία Καμαρούλα.Η ανεπανάληπτη θέα του θα μάγευε τον οποιοδήποτε… Στο χωριό μας ακόμη λειτουργούσαν τρεις μύλοι,όπου οι συγχωριανοί μας άλεθαν.Μάλιστα έχει γραφεί και ποίημα που λέει: Μαριωρή του Μυλωνά  Χάλασ’ο μύλος δε γυρνά  Ένα δόντι όλο σπάει  Και το άλεσμα χαλάει

Μαριωρή,βρε Μαριωρή  Χάλασ’ο μύλος,δεν μπορεί  Ούτε στρίβει ούτε αλέθει  Κι όλο μας χαλάει το κέφι

Δυστυχώς όμως για το χωριό μας οι μύλοι δεν υπάρχουν πια,κάποιος όμως μπορεί να δει απομεινάρια τους αφού έχουν γκρεμιστεί και υπάρχουν ακόμη ως μια παλιά. Πολιούχος του χωριού είναι η Αγία Παρασκευή που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και χρονολογείται περίπου από τον 17ο αιώνα χτισμένη από τους συγχωριανούς μας εθελοντικά.

Επίσης στο χωριό υπάρχουν και οι εκκλησίες Αγία Εφροσύνη,Άγιος Κωνσταντίνος,Προφήτης Ηλίας,Αγία Τριάδα και η Κοίμηση της Θεοτόκου.Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει εδώ διότι η εκκλησία υπήρχε επί τουρκοκρατίας κτισμένη παρέα με τον πλάτανο που στέκει καμαρωτός δίπλα της.

‘Εκεί ψηλά δροσάτη  η Καλλιθέα νά’τη’

 

14366632

          Photo by tserayas      

 

Συνέντευξη με έναν ηλικιωμένο κάτοικο του χωριού της Καλλιθέας

-Πώς σας λένε και πόσω χρονών είστε; -Το όνομά μου είναι Κουτσικώστα Βασιλική του Σωτηρίου και είμαι 83 ετών. -Κυρία Βασιλική,έχετε πάει σχολείο; -Δυστυχώς μόνο τις τρεις τάξεις του δημοτικού κατάφερα να τελειώσω.Βλέπετε,έπρεπε να συνεισφέρω οικονομικά στην οικογένειά μου,διότι ήμασταν τρία αδέρφια και η οικογένεια δύσκολα τα έβγαζε πέρα.Από την οικογένεια ο μόνος που κατάφερε να σπουδάσει ήταν ο αδερφός μου. -Μπορείτε να περιγράψετε με λίγα λόγια την καθημερινότητα στο παρελθόν και αν σας άρεσε; -Αν και δούλευα όλη τη μέρα,δεν μπορώ να πω πως η ζωή μου δεν ήταν καλή.Κάθε πρωί σηκωνόμασταν νωρίς,μαζευόμασταν πολλές γυναίκες και τραβούσαμε προς τα χωράφια με τα γέλια και τα αστεία μας.  (Καλλιθέα) Γυρνούσαμε το μεσημέρι κι αφού τρώγαμε και παίρναμε μια ανάσα,ξαναφεύγαμε αυτή τη φορά για τα ζώα,τα ταΐζαμε και τα βοσκάγαμε.Το βράδυ μαζευόμασταν η οικογένεια αλλά και καμιά γειτόνισσα και κουβεντιάζαμε.Ήταν χρόνια καλά,χωρίς άγχος,όπως λένε πολλοί,ανέμελα χρόνια. -Αν ήσασταν νεότερη και σας δινόταν η ευκαιρία να φύγετε από το χωριό για μια καλύτερη τύχη,θα το κάνατε; -ΠΟΤΕ,ποτέ,ποτέ,τον τόπο εδώ τον αγαπώ,τον πονάω,εδώ έζησα και μεγάλωσα τα παιδιά μου.Τώρα που το σκέφτομαι,αν μου έλεγαν να σπουδάσω και να πάω κάπου αλλού,θα είχα αρνηθεί.Τον τόπο μου δεν τον αφήνω.Εξ’άλλου το χωριό μου τότε είχε όλα τα καλά,δόξα τω Θεώ τίποτα δε μας έλειπε ούτε μας λείπει τώρα.

Συνέντευξη από ένα νέο του χωριού

-Πώς λέγεσαι και πόσω χρονών είσαι; -Με λένε Ιωάννη Παπασημάκη και είμαι 32 ετών. -Έχεις σπουδάσει και ακολουθείς το επάγγελμα των σπουδών σου ή όχι; -Πέρασα παιδαγωγικά στο Βόλο όταν είχα δώσει πανελλήνιες,αλλά τα οικονομικά της οικογένειας δεν επέτρεψαν τις σπουδές μου να πραγματοποιηθούν.Έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με την κτηνοτροφία και να μείνω στην επαρχία. -Θα ήθελες και στο μέλλον να συνεχίσεις να ασχολείσαι με την κτηνοτροφία ή έχεις άλλα επαγγελματικά σχέδια; -Πιστεύω πως αυτό το επάγγελμα με συμπληρώνει και με ευχαριστεί και θα το ακολουθώ σ’όλη μου τη ζωή.Επαγγελματικά σχέδια έχω,αλλά σχετίζονται με την κτηνοτροφία που τώρα λατρεύω,αν και όταν ήμουν μαθητής εγώ αλλά και η οικογένειά μου πιστεύαμε πως είχα κλίση μόνο προς τα γράμματα.  (Καλλιθέα) -Σχέδια για το μέλλον κάνεις; -Ναι,και θέλω κάποτε να αποκτήσω τη δική μυο οικογένεια.Επίσης να διπλασιάσω το κοπάδι των ζώων μου,να καταφέρω δηλαδή να φτιάξω μια φάρμα,ώστε να είναι η κτηνοτροφία το επάγγελμα που θα μου προσφέρει τα προς το ζην.Αν καταφέρω να σταθώ κάποτε οικονομικά στα πόδια μου,θα χτίσω το δικό μου σπίτι. -Πιστεύεις ότι το χωριό σου κάποια στιγμή θα σβήσει ή θα συνεχίσει να υπάρχει και να αναπτύσσεται;Κατά τη δική σου γνώμη,μια και είσαι άτομο της νέας γενιάς. -Αν και φαινόταν ότι το χωριό σε λίγα χρόνια θα έπαυε να υπάρχει,διότι οι άνθρωποι και κυρίως οι νέοι αναζητούσαν μια καλύτερη τύχη στην πόλη κατά την οικονομική άνθιση της χώρας,τώρα η κρίση στην οικονομία που επικρατεί θα αναγκάσει πολλούς να επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη κι έτσι το χωριό θα γεμίσει κόσμο,όπως όταν ήμουν μαθητής και παλιοτερα.Αυτό όχι μόνο δεν το υποθέτω,αλλά και το εύχομαι.

blogs.sch.gr/gymparavΚουτσοκώστα Βασιλική,τμήμα Γ1

Share
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 1 από 32
Copyright © 2013 ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΚΟ.
Έγκυρη. Ενημέρωση.